Zarówno w przypadku transferu zarodków (ET), jak i pobrania komórek jajowych metodą tzw. „ovum pick-up” (OPU) z następującą po niej produkcją zarodków in vitro (IVP) są to metody hodowlane uznane w ramach przepisów dotyczących hodowli zwierząt (zgodnie z sekcją 4 ustawy o hodowli zwierząt), które mają również wpływ na populację koni rasy holenderskiej. Zasadniczo wszystkie metody powinny być stosowane w sposób przemyślany, z uwzględnieniem zasady „jakość przed ilością”, a różnorodność genetyczna nie powinna być w żadnym wypadku ograniczana.
W przypadku stosowanej już metody transferu zarodków (ET) zapłodnienie komórki jajowej następuje w jajowodzie klaczy dawczyni. Po kilku dniach zarodek jest pobierany z macicy klaczy dawczyni i przenoszony do klaczy surogatki gotowej do poczęcia, która przejmuje zarówno donoszenie ciąży, poród, jak i wychowanie źrebaka.
Niezapłodnione komórki jajowe można pobrać od klaczy dawczyni poprzez przezpochwową punkcję pęcherzyków jajnikowych (OPU) pod kontrolą ultrasonografii. Następująca po tym produkcja zarodków in vitro (IVP) składa się zasadniczo z trzech etapów metodologicznych: dojrzewania in vitro (in vitro maturation, IVM), zapłodnienia in vitro (in vitro fertilization, IVF) u koni poprzez intracytoplazmatyczną iniekcję plemników (ICSI) oraz hodowli in vitro (in vitro culture, IVC) do momentu uzyskania zarodka w wieku około jednego tygodnia, który – podobnie jak w przypadku transferu zarodków (ET) – jest najpierw zamrażany lub może zostać bezpośrednio przeniesiony do klaczy nosicielki.
Zarząd Związku Holsteńskiego zaleca hodowcom i członkom następujące postępowanie w odniesieniu do opisanych technik reprodukcyjnych:
Transfer zarodków (ET):
- Wykorzystanie klaczy dawczyń o wysokiej jakości genetycznej i/lub sportowej
- Wykorzystanie klaczy biorczyń (niezbyt starszych) o dobrej płodności, odpowiedniej wielkości i dobrych cechach charakteru
- Dbanie o dobrą opiekę i utrzymanie w dobrym stanie zdrowia klaczy dawczyń i biorczyń
- Zabieg powinien być wykonywany wyłącznie przez wykwalifikowany personel, najlepiej w trakcie naturalnego sezonu rozrodczego
- Maksymalnie trzy zabiegi płukania na klacz rocznie
Pobieranie komórek jajowych (OPU):
- Wykorzystanie klaczy dawczyń o wysokiej jakości genetycznej i/lub sportowej,
(w razie potrzeby również klaczy cierpiących na nabyte zaburzenia płodności)
- Wykorzystanie klaczy dawczyń, które urodziły już źrebaka
- Zabieg wykonywany wyłącznie przez wykwalifikowany personel
- Wymagane są kontrole kontrolne klaczy dawczyń
- Maksymalnie trzy pobrania nasienia w sezonie, z których powinno pochodzić maksymalnie pięcioro potomstwa
- Maksymalnie trzy sezony hodowlane z rzędu
- Korzyści ekonomiczne powinny odgrywać drugorzędną rolę
Wybór ogierów do wewnątrzkomórkowej iniekcji plemników (ICSI):
- Ukierunkowane wykorzystanie nasienia ogierów uznanych przez stowarzyszenie, przy ograniczonej dostępności szczególnie dobrych reproduktorów
- Należy zwracać uwagę na zdolność hodowlaną (normalną zdolność zapłodnienia), aby uniknąć selekcji negatywnej
Wytyczne te, opracowane przez Związek Holsteiński, mają charakter zalecenia dla członków Związku, których wzywa się do działania w sposób wysoce odpowiedzialny, z uwzględnieniem zasad etycznych oraz przepisów dotyczących dobrostanu zwierząt. Decyzja o zastosowaniu odpowiednich technik reprodukcyjnych leży w gestii każdego hodowcy.
