Od ponad dwóch dekad weryfikacja pochodzenia koni w Niemczech odbywa się w laboratoriach z wykorzystaniem diagnostyki genetycznej opartej na metodach molekularnych.
Dotychczas w celu kontroli pochodzenia koni badano tzw. markery mikrosatelitarne, które znajdują się w różnych miejscach genomu konia (materiału genetycznego lub DNA). Zazwyczaj jako materiał wyjściowy do badań DNA u koni pobiera się próbki włosów: cebulki włosów zawierają komórki z jądrem komórkowym, w którym znajduje się informacja genetyczna. W 1997 roku na arenie międzynarodowej uzgodniono zestaw obejmujący łącznie 17 mikrosatelitarnych markerów do weryfikacji pochodzenia koni, w tym 12 markerów standardowych oraz 5 markerów przeznaczonych do badań rozszerzonych. Międzynarodowe Stowarzyszenie Genetyki Zwierząt (ISAG) pełni rolę koordynacyjną w zakresie ustalania zestawu stosowanych mikrosatelitów. W praktyce w Niemczech bada się zatem zazwyczaj 12 markerów mikrosatelitarnych w celu sprawdzenia, czy źrebak rzeczywiście pochodzi od klaczy i ogiera wskazanych w dokumentach.
Od 1 stycznia 2021 r. w niemieckiej hodowli koni jeździeckich nastąpi stopniowe przejście z markerów mikrosatelitarnych na system oparty na SNP. Czym są mikrosatelity, co oznacza przejście na nowy system kontroli pochodzenia dla hodowli koni i co kryje się pod skrótem SNP? Dr Wietje Nolte oraz prof. Christa Kühn z FBN Dummerstorf podsumowały wszystkie istotne informacje dotyczące tej zmiany w poniższym tekście.
Informacje dotyczące przejścia
